← Terug naar kennisbank
AI Nieuws
·
Leestijd: 4 min
OpenAI’s topman voor wereldwijde zaken, Chris Lehane, waarschuwt dat de Amerikaanse presidentsverkiezing van 2028 wel eens een keerpunt kan worden voor kunstmatige intelligentie (AI). Hij roept politici op om nu al beleid te maken dat tegemoetkomt aan de zorgen van burgers, in plaats van alleen maar mee te praten met anti‑AI sentiment of zich te laten leiden door protesten tegen nieuwe datacenters.
Wat stelt OpenAI voor?
Lehane vergelijkt de mogelijke invloed van AI op de economie met de New Deal uit de jaren dertig — een reeks maatregelen die toen de economie en arbeidsmarkt herstructureerden. Hij zegt dat veel mensen nu net zo onzeker zijn over hun economische toekomst als toen. Daarom wil hij een “derde weg”: beleid dat mensen laat meedelen in de voordelen van AI, zonder hen te laten vallen.
Hij noemt daarbij vijf beleidsprioriteiten, globaal samengevat:
Bescherming van werknemers en stimulansen om AI‑vaardigheden te leren.
Investeringen in opleiding en gelijke toegang tot onderwijs.
Verplichte veiligheidsregels en onafhankelijke evaluaties van AI‑systemen.
Ruimte voor uitbreiding van datacenters en de bijbehorende infrastructuur.
Richtlijnen voor eigenaarschap en winstdeling, en fiscale prikkels voor ondernemers.
Lehane benadrukt bijvoorbeeld belastingregels die leren van AI aantrekkelijker maken, eenvoudiger toegang tot kapitaal voor ondernemers, en nieuwe manieren om werknemers te laten profiteren via eigendom of winstdeling.
Kritiek en twijfels
Niet iedereen is overtuigd. Kate Brennan van het AI Now Institute zegt dat Lehane vooral beleid voorstelt dat gunstig is voor bedrijven als OpenAI. Zij vindt de New Deal‑vergelijking misleidend: de New Deal vergde grote publieke inspanning en bindende maatregelen die bedrijven kraakten of indekten. Lehane’s plannen blijven volgens haar vooral stimulerend, niet dwingend.
Belangrijke kritiekpunten zijn:
Veel voorstellen moedigen juist bredere AI‑adoptie aan en ondersteunen de infrastructuur die grote AI‑bedrijven nodig hebben.
Er ontbreken verplichte regels die bedrijven verantwoordelijk houden voor economische schade of concentratie van macht.
OpenAI heeft in het verleden tegen sommige wettelijke regels gestemd of zich ertegen verzet, zoals Californië’s voorgestelde veiligheidswet SB 1047 in 2024.
Recente stappen van OpenAI tonen wel enige koerswijziging: het bedrijf steunt nu sommige deelstaten bij veiligheidsregels en zegt open te staan voor onafhankelijke beoordelaars. Critici vragen zich echter af of die beoordelaars echt onafhankelijk zullen zijn.
Datacenters, banen en betaalbaarheid
In de laatste verkiezingen waren problemen als betaalbaarheid van levensonderhoud en stijgende rekeningen belangrijke thema’s. Datacenters kwamen daarbij in veel regio’s negatief in het nieuws: buurtbewoners zijn vaak bang voor hogere elektriciteitsrekeningen en voor overlast. Lehane erkent die zorgen, maar wijst ook op banen bij de bouw van datacenters en de extra lokale belastinginkomsten.
Hij waarschuwt dat een verbod op datacenters Amerika’s concurrentiepositie tegenover China zou schaden, en vergelijkt tegenstanders van datacenters zelfs met wie in 2002 voor de Irak‑oorlog stemde — een vergelijking die veel gekantheid oproept.
Critici zeggen dat Lehane hiermee vooral benadrukt waarom uitbreiding nodig is, in plaats van te laten zien hoe nadelen eerlijk gecompenseerd worden.
Kinderen, scholen en veiligheid
Lehane maakt ook kindveiligheid en onderwijs onderdeel van zijn voorstel. Hij wil leeftijdsgebonden bescherming tegen AI‑toepassingen voor kinderen en waarschuwt tegen het compleet uitsluiten van AI uit scholen. Volgens hem leidt dat tot ongelijkheid: rijke scholen houden voordeel, arme of plattelandskinderen blijven achter.
Tegelijkertijd is het nog niet bewezen dat AI automatisch beter onderwijs oplevert. Kritieken vinden dat meer onderzoek nodig is voordat AI een vaste plek in de klas krijgt, en dat menselijke aandacht en docenten niet zomaar vervangen moeten worden.
Veiligheid en ‘kill switch’
Lehane pleit voor afdwingbare veiligheidsnormen, onafhankelijke tests en de mogelijkheid om systemen te beperken of, in uiterste gevallen, uit te schakelen. Dat klinkt geruststellend, maar onafhankelijke studies tonen aan dat veel AI‑bedrijven nog geen compleet plan hebben voor het geval een model buiten menselijke controle zou raken.
Bovendien blijkt uit het verleden dat OpenAI soms tegen strengere wetten was, en pas later een meer coöperatieve toon aanneemt. Dat wekt bij sommige experts wantrouwen: zijn de voorstellen bedoeld om risico’s echt te beperken, of vooral om bredere inzet mogelijk te maken?
Conclusie
OpenAI probeert met Lehane’s essay de politieke discussie over AI te beïnvloeden en beleidsvoorstellen op tafel te leggen. De voorstellen combineren sociale doelen — zoals scholing en werknemersbelang — met plannen die de groei van AI‑infrastructuur mogelijk maken.
Of die plannen leiden tot eerlijkere verdeling van welvaart of juist tot meer macht voor grote technologiebedrijven is nog onduidelijk. De voorstellen bevatten veel beloften en enkele concrete ideeën, maar missen volgens critici bindende maatregelen die echte verantwoordelijkheid afdwingen. Voor wie bezorgd is over banen, woonlasten of veiligheid blijft het belangrijk om te volgen hoe politici en toezichthouders verder reageren.
